บทที่ 23

บทที่ 23

อวี๋เหยาเหยาสูดจมูกพลางขยับตัวขดอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจ จนแทบจะเผลอหลับไปด้วยความสุข

แต่ไม่นาน เงาร่างสูงใหญ่ก็ทอดลงมาบดบังแสงจากโคมไฟเพดานที่ส่องลงบนใบหน้าของเธอ

กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นหญ้าสดสะอาดหลังสายฝน ลอยเข้ามาแตะปลายจมูก

เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเสิ่นอี้ฉงที่มีสีหน้าไร้อารมณ์กำลังอุ้มเสิ่นรุ่ย เจ้าซาลาเปาน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน เขาสวมชุดอยู่บ้านลายทางสีเทาธรรมดา ยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา

“น้ำในอ่างพร้อมแล้ว”

ระหว่างพูด คิ้วของเสิ่นอี้ฉงก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย

“ขึ้นไปได้แล้ว”

เจ้าซาลาเปาน้อยในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมา กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่กลับถูกเสิ่นอี้ฉงตัดบทเสียก่อน