บทที่ 22

บทที่ 22

“พ่อ ช่วยอาบน้ำให้แม่ด้วย แล้วก็ป้อนข้าวแม่ด้วยนะ~”

เจ้าซาลาเปาน้อยโผล่ศีรษะออกมาจากอ้อมแขนของอวี๋เหยาเหยาอย่างเป็นห่วง

“แม่ต้องหิวแน่ ๆ ตอนบ่ายผมกินขนมไข่ม้วนไป ตอนนี้ยังหิวเลย”

เสิ่นอี้ฉงยกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว

“พ่อ เร็ว ๆ หน่อยสิ เมื่อวานพ่อป้อนข้าวช้า วันนี้เร็วขึ้นหน่อยนะ~”

คำพูดของเจ้าซาลาเปาน้อยทำให้หนีอี้ที่ยังไม่ได้กลับถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ก่อนหน้านี้หนีอี้คิดว่าสิ่งที่อวี๋เหยาเหยาพูดบนเวทีเป็นเพียงมุกขำ ๆ

อะไรที่ว่าแสดงได้เพราะการหล่อเลี้ยงจากความรัก ไม่ใช่เพราะฝีมือ แต่เป็นเพราะได้รับความรัก...

ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริงทั้งหมด!