บทที่ 15

บทที่ 15

อวี๋เหยาเหยาร้องงึมงำสะอื้นไปด้วย กินสเต๊กแสนอร่อยไปด้วย

เสิ่นอี้ฉงรู้สึกว่าฝีมือการเรียกร้องเงินของผู้หญิงคนนี้พัฒนาขึ้นไปอีกขั้นแล้ว

ถ้าเธอขยันและทุ่มเทให้มากกว่านี้อีกหน่อย แล้วคว้ารางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมมาได้ เขาก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้

เพื่อจะได้เงิน เธอเล่นละครเก่งจริง ๆ!

เสิ่นอี้ฉงขมวดคิ้วพลางนวดหว่างคิ้ว

เขาเช็ดใบหน้าเล็ก ๆ ของเจ้าซาลาเปาน้อยที่กำลังอ้าปากเหม่อ เพราะเปื้อนซอส ก่อนเงยหน้าขึ้น

“ต้องการเท่าไหร่?”

อวี๋เหยาเหยาชะงักไป

“อะไร?”