กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 14
สุดท้าย อวี๋เหยาเหยาก็เดินกลับบ้านอย่างเปิดเผยเต็มที่ มือซ้ายถือกรงงู มือขวาจูงเจ้าซาลาเปาน้อย เดินอาด ๆ กลับบ้านอย่างไม่สะทกสะท้าน ทิ้งสายตาทั้งอิจฉาและเลื่อมใสจากคนในกองถ่ายไว้เบื้องหลังอีกเป็นกอง
“พี่อวี๋ งูนี่คือ...?”
พนักงานในกองถ่ายอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
อวี๋เหยาเหยาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาคู่งามเป็นประกาย เธอเหลือบมองเมิ่งซินหรานกับเฉินเฉียวที่มีสีหน้าซับซ้อน ก่อนหัวเราะหึ ๆ สองที
“วันนี้มันอ้าปากกัดฉัน ฉันเลยจะเอากลับไปหักกระดูกสันหลังมันให้หักเป็นท่อน ๆ แล้วควักเอ็นถลกหนังมันซะ!”
“เอาไปลวกน้ำร้อน ใส่พริกกับวุ้นเส้น แล้วตุ๋นให้ตายไปเลย!”
น้ำเสียงของเธอคมกริบเหลือเกิน แต่ประโยคสุดท้ายกลับฟังดูอ่อนหวานจนแทบคั้นน้ำออกมาได้
“จากนั้นก็ตุ๋นเอ็นงูทำซุปบำรุงร่างกายให้สามีฉัน ฮิฮิ~”
สายตาของทุกคนพลันสว่างวาบ