กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 12
“วันนี้เธอยังไม่ตื่นเต็มตาหรือไง?”
“ฉันอธิบายฉากให้เธอฟังตั้งห้ารอบแล้ว! เธอไม่ได้ยินหรือฟังไม่เข้าใจกันแน่! ตัวอักษรในบท เธออ่านออกทุกตัวหรือเปล่า!?”
“อันซินถูกใส่ร้าย! เธอไม่เคยทำอะไรผิดต่อเหอหลิงเลยสักอย่าง! แล้วตอนนี้เธอทำหน้าเหมือนคนทำความผิดที่กำลังกลัวจนเห็นผีแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง!”
ผู้กำกับหลี่ปอโกรธจนแทบจะพ่นน้ำลายออกมาเป็นฝอย
บทพูดของทั้งสองคนไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก เพราะตอนนั้นเหอหลิงอาการหนักมากแล้ว พูดได้เพียงสองประโยคก็หมดสติไปอีกครั้ง
ตามหลักแล้ว ฉากนี้น่าจะผ่านได้อย่างรวดเร็ว เว้นเสียแต่ว่าอวี๋เหยาเหยาที่ขาดประสบการณ์จะเกิดเล่นพลาดขึ้นมาอีก
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ขณะที่ทุกคนกำลังลุ้นจนแทบกลั้นหายใจเพราะเป็นห่วงฝีมือการแสดงของอวี๋เหยาเหยา กลับกลายเป็นว่าเธอแสดงได้อย่างยอดเยี่ยม ส่วนคนที่ติดขัดกลับเป็นเมิ่งซินหรานเสียเอง
เมื่อหลี่ปอเริ่มหงุดหงิด บรรยากาศทั้งกองถ่ายก็พลันแข็งค้าง
“เอาอีกครั้งสุดท้าย! ถ้ายังไม่ได้ ก็ไปยืนรออยู่ข้าง ๆ!”