บทที่ 11

บทที่ 11

ภายในวิลล่าสวนหมิงซิน

บนโซฟาในห้องรับแขก มีเจ้าซาลาเปาน้อยตัวขาวอวบกำลังถือแท็บเล็ต สีหน้าเคร่งเครียดขณะจ้องดูวิดีโอ

ตัวก็เล็กนิดเดียว ขาทั้งสองข้างยังห้อยลอยจากพื้น แถมถือแท็บเล็ตนาน ๆ แขนสั้น ๆ ขาวอวบก็เริ่มเมื่อยจนแทบไม่ไหว

แต่เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มแล้ว ดวงตากลมโตดำขลับของเขายังคงจ้องหน้าจอไม่กะพริบ มุมปากเล็ก ๆ ตกลงเล็กน้อย คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันแน่น

แม้แต่จานผลไม้ที่พี่เลี้ยงยกมาให้ หรือแม้แต่นมแก้วโปรด เขาก็ยังไม่ได้แตะสักนิด

เสิ่นอี้ฉงกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ และสิ่งแรกที่เห็นก็คือลูกชายกำลังนั่งหน้าเศร้า จ้องแท็บเล็ตด้วยสีหน้าราวกับกำลังเผชิญเรื่องทุกข์ร้อนครั้งใหญ่

เขาเดินเข้ามาถึงห้องรับแขกแล้ว เจ้าซาลาเปาน้อยก็ยังจมอยู่กับวิดีโออย่างเต็มที่ ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าพ่อกลับมาแล้ว

ยิ่งวิดีโอดำเนินไป คิ้วเล็ก ๆ ของเขาก็ยิ่งขมวดแน่น ปากน้อย ๆ ยิ่งยื่นสูงขึ้นเรื่อย ๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและโมโห แม้แต่หมัดเล็ก ๆ สองข้างก็กำแน่น

เสิ่นอี้ฉงเลิกคิ้ว