บทที่ 6

บทที่ 6

หนีอี้แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

“พี่ นี่มันใช่เรื่องมีรูปหรือไม่มีรูปที่ไหนกันล่ะ!”

“ผมต้องรีบโทรไปรายงานบริษัทเดี๋ยวนี้!”

“พี่ รีบดูข่าวลือเรื่องจดหมายรักที่บอกว่าพี่นอกใจเร็วเข้า จดหมายนั่นพี่เขียนจริง ๆ เหรอ?”

เสียงของหนีอี้ดังจนแก้วหูของอวี๋เหยาเหยาแทบจะแตก เธอจึงเลื่อนโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย

“อย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ มีอะไรต้องกลัวขนาดนั้นกัน?”

มือขวาที่ถือปากกาของเสิ่นอี้ฉงพลันกำแน่นขึ้น

เขาคงบ้าไปแล้ว ถึงได้เชื่อว่าเธอจะกลับตัวกลับใจ และยังคาดหวังว่าเธอจะทำหน้าที่ของคนเป็นแม่ได้

ข้อตกลงในมือแทบจะกลายเป็นสิ่งที่กำลังเยาะเย้ยเขา