กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 4
ทันทีที่อวี๋เหยาเหยาพูดขึ้น ชายสองคนในห้องผู้ป่วย ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ต่างก็หันมามองเธอพร้อมกัน
เธอรีบฝืนยิ้มหวานออกมาทันที
“เอ่อ...คือว่า ตอนนี้ฉันก็มีความสุขดี...ไม่อยากได้อิสระแล้วนะ”
ไม่เพียงแต่เสิ่นอี้ฉงที่กำลังนั่งยอง ๆ พูดกับลูกชายอย่างอ่อนโยนจะหันกลับมาถลึงตาใส่เธอด้วยสีหน้าเย็นชา แม้แต่เจ้าซาลาเปาน้อยที่นั่งอยู่บนเตียงเล็ก กำลังเสียใจจนแอบสะอื้นเบา ๆ ก็ยังมองเธออย่างตกตะลึง
สายตาของสองพ่อลูกที่มองเธอ ราวกับเธอเพิ่งพูดอะไรที่ร้ายแรงมากออกมา
ให้ตายเถอะ!
เจ้าของร่างเดิมทิ้งสถานการณ์ดี ๆ แบบนี้ไว้ให้เธอได้ยังไงกัน!
“เอ่อ...ที่ฉันหมายถึงก็คือ...” อวี๋เหยาเหยาพยายามค้นคำพูดจากความทรงจำเกี่ยวกับนิยายที่เคยอ่าน “ฉันไม่อยากหย่า”
เสิ่นอี้ฉงลุกขึ้น ก่อนขมวดคิ้วแล้วโบกมือทันที