บทที่ 1

บทที่ 1

สายฟ้าสายหนึ่งฟาดผ่าลงมาจากท้องฟ้าอย่างน่าหวาดหวั่น พร้อมกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว

เสียงลมฝนที่โหมกระหน่ำ ปลุก อวี๋เหยาเหยา ให้ตื่นจากความฝัน

เธอลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แต่แสงสว่างจ้าที่สาดเข้าตากลับทำให้รู้สึกแสบจนต้องขยับศีรษะหนี

หืม?

รังนี้นุ่มขึ้นแล้วเหรอ?

ดีกว่าพื้นหินกับกองใบไม้เมื่อหลายวันก่อนตั้งเยอะ ผ้าห่มผืนนี้ทั้งหอมทั้งอุ่น ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถูคางไปมาอีกสองสามครั้ง รอยยิ้มพึงพอใจจึงปรากฏขึ้นตรงมุมริมฝีปากหวาน

เธอยกมือขยี้ดวงตาที่เมื่อยล้า ก่อนพยายามเงยหน้าขึ้น

ทว่าเพิ่งลืมตาได้เพียงครึ่งเดียว เธอก็เห็นโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่หรูหราบนเพดานสีขาวสะอาดตา รอบด้านเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวขลิบทองสไตล์ยุโรป

เดี๋ยวนะ!