กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 299 ถูกทอดทิ้งให้อยู่ตามลำพัง
ยิ่งคิดเฉินซูเย่ก็ยิ่งโกรธ ความเดือดดาลลุกโชนอยู่ในใจ 'น่าโมโหจริง ๆ! แต่จะทำอะไรได้ล่ะ?'
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเสียใจ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดอยากขอโทษเฉียวอวิ๋นเมิ่งขึ้นมา เฉินซูเย่หวังอย่างเต็มหัวใจว่าเฉียวอวิ๋นเมิ่งจะให้อภัยเธอ
ครั้งนี้เฉินซูเย่เสียใจจริง ๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองทำผิดไปมากเหลือเกิน
แต่เฉียวอวิ๋นเมิ่งไม่ยอมมาเยี่ยมเธอเลย เฉินซูเย่รู้สึกว่าตัวเองทำลายหนทางทั้งหมดไปแล้ว คนในครอบครัวไม่มีใครต้องการเธอสักคน
ตอนนี้เฉินซูเย่เสียใจจนแทบอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกอย่าง ทุกข์ใจจนอยากร้องไห้ แม้แต่นิสัยอารมณ์ร้อนที่เคยมีอยู่ก็แทบไม่เหลือแล้ว