กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 157 กำจัดอันธพาลให้พ้นทาง
ความเจ็บปวดนั้นแทบไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ราวกับถูกลูกธนูนับหมื่นดอกแทงทะลุหัวใจ จนทรมานแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่
การถูกกัดกินจากแขนขาเข้ามาทีละน้อยทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำให้เอ้อร์เหมิ่งเจ็บปวดจนกรีดร้องอย่างโหยหวน เสียงแหลมของเขาแทบจะทะลุท้องฟ้ายามค่ำคืน
แต่ไม่ว่าเขาจะร้องเสียงดังเพียงใด ท่ามกลางความวุ่นวายและสับสนนี้ ก็ราวกับไม่มีใครได้ยิน เสียงของเขาถูกบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลืนหายไปจนหมด
เวลานี้เอ้อร์เหมิ่งเสียใจอย่างที่สุด ร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก ในที่สุดก็รู้แล้วว่าตัวเองเป็นคนอย่างไร
เขากลัวจนตัวสั่น ร้องไห้พลางตะโกนอ้อนวอนสุดเสียงว่า "คุณย่า ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ ผมไม่กล้าอีกแล้ว!"