บทที่ 156 จัดการเอ้อร์เหมิ่งอย่างโหดเหี้ยม

บทที่ 156 จัดการเอ้อร์เหมิ่งอย่างโหดเหี้ยม

แต่เซี่ยโยวโยวกลับเอาแต่จับเชือกไว้แน่น เดินต่อไปไม่หยุด ลากเอ้อร์เหมิ่งไปเหมือนลากสุนัขตายตัวหนึ่ง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย

เอ้อร์เหมิ่งเจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟัน บริเวณกระดูกสะบักเป็นจุดที่ไวต่อความรู้สึกอยู่แล้ว ความเจ็บปวดจึงถาโถมเข้าใส่เขาระลอกแล้วระลอกเล่า

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างของเขายังถูกลากครูดไปกับพื้นไม่หยุด ทั้งกิ่งไม้ ก้อนกรวดเล็ก ๆ และแม้แต่เศษกระเบื้องแหลมคม ต่างฝากบาดแผลไว้บนร่างกายของเขาทีละแห่ง

เสื้อผ้าบนตัวถูกเสียดสีกับพื้นจนแทบกลายเป็นริ้วผ้าทั้งหมด ปลิวสะบัดไปตามลมราวกับธงเก่าขาด ๆ