บทที่ 41 เฉียวอวิ๋นถิง

บทที่ 41 เฉียวอวิ๋นถิง

ลองคิดดูสิ ใครจะยอมทิ้งของกินไว้ข้างนอกกัน?

ต่อให้เป็นขยะที่ถูกนำมาทิ้ง ก็ยังมีคนแย่งกันเก็บจนหมดเกลี้ยง ของบางอย่างถึงกับเสียดายไม่อยากทิ้ง เก็บไว้ขายเป็นของเก่าแลกเงินเสียด้วยซ้ำ

เพราะฉะนั้นเซี่ยหงเหมียนจึงหิวจนดวงตาเป็นประกาย สายตาของเธอเหมือนหมาป่าที่กำลังหิวโซไม่มีผิด

ปกติเซี่ยหงเหมียนมีชื่อเสียงย่ำแย่มาก เที่ยวทำให้คนอื่นขุ่นเคืองไปทั่ว

เมื่อก่อนตอนที่เสี่ยวอู่ยังไม่ถูกจับ เธอยังพอได้เงินจากเสี่ยวอู่มาบ้าง ประทังชีวิตให้มีข้าวกินได้

แต่ตอนนี้เสี่ยวอู่ถูกจับไปแล้ว เธอจึงขาดรายได้โดยสิ้นเชิง ไม่มีอะไรกินอีกต่อไป

และครั้งนี้เธอก็ถูกจับได้คาหนังคาเขาขณะกำลังขโมยของอีกแล้ว