กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 40 ไปสถานีรถไฟ
เซี่ยโยวโยวกดมือลุงหวังไว้ แล้วยิ้มอย่างเปิดเผยจริงใจ "ลุงอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ!
หนูไปคราวนี้ก็ไม่รู้ว่าอีกกี่ปีถึงจะได้กลับมา รอวันไหนหนูกลับมาอย่างภาคภูมิใจ แล้วมาขอกินข้าวฟรีโดยไม่เอาอะไรติดมือมา ลุงกับป้าอย่าไล่หนูออกจากบ้านก็แล้วกัน!"
ลุงหวังถูกเธอหยอกจนหัวเราะ "แน่นอนอยู่แล้ว!
ที่นี่เป็นบ้านของเธอเสมอ!"
พูดจบทุกคนก็เริ่มลงมือเตรียมอาหาร ลุงหวังตุ๋นซี่โครงแกะ กลิ่นหอมลอยเข้าจมูกไม่หยุด
ป้าหวังนวดแป้ง ก้อนแป้งหมุนไปมาในมืออย่างคล่องแคล่ว
ส่วนเซี่ยโยวโยวสับไส้เกี๊ยว ฝีมือใช้มีดรวดเร็วราวกับกำลังแสดงกล