เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 395 มีหญิงนามเซียนเอ๋อร์
การที่หงต้าคังเอ่ยเช่นนี้ถือเป็นความหวังดีที่เตือนสติ เหวินอันเฉินเหลือบมองเขาแล้วยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า “วางใจเถอะพี่หง วิชาควบคุมอารมณ์ของฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้น คำพูดที่คนพวกนี้พูดมา แม้ฉันจะโกรธ แต่ก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจมากนัก หากเพียงเพราะเรื่องแค่นี้แล้วทำอะไรขาดสติจนทำให้ตัวเองต้องตกที่นั่งลำบาก นั่นคงไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”
“บอกตามตรง เพื่อคนพรรค์นั้น มันไม่คุ้มหรอก”
เมื่อหงต้าคังได้ยินคำพูดนี้ก็เบาใจลงไปมาก ฉีกยิ้มกว้างกล่าวว่า “ใต้เท้าเหวิน ท่านพูดแบบนี้ก็ถูกต้องที่สุดแล้ว จะเอาตัวท่านไปแลกกับเศษขยะพรรค์นั้น เราก็ขาดทุนแย่สิ ใช่ไหม ท่านเป็นถึงกายาทองหยก ส่วนคนพวกนั้นก็เป็นได้แค่ถุงหนังห่อหุ้มเศษกากข้าวลีบเท่านั้นแหละ”
เหวินอันเฉินชี้นิ้วไปที่หงต้าคังพลางหัวเราะร่า “พี่หง นายพูดจาถูกใจฉันจริง ๆ แต่คำพูดนี้ก็ออกจะเกินจริงไปสักหน่อย”