เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 375 บันไดเหยียบ
ชายวัยกลางคนเคราแพะโง่งมไปโดยสิ้นเชิง ราวกับถูกอัสนีบาตฟาดใส่กะทันหัน
อุตส่าห์คุกเข่าอย่างยากลำบากอยู่ตั้งหลายชั่วยาม ผลลัพธ์คืออีกฝ่ายวางกับดักไว้ในคำพูดตั้งนานแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดจะไปกับเขาเลยแม้แต่น้อย
โทสะแล่นพล่านขึ้นสู่ใจของชายวัยกลางคนเคราแพะ เขารู้สึกเพียงว่ามีเสมหะก้อนใหญ่ติดค้างอยู่ในลำคอจนคายไม่ออก แทบจะสำลักจนหมดสติไป
เหวินอันเฉินแค่นยิ้มเยียบเย็น “ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน หน้าคฤหาสน์ไร่นาของตระกูลจาง ข้าราชการผู้นี้ก็บอกกับแกและนายของแกชัดเจนแล้ว วันนั้นแกไม่ยอมพบฉัน วันหน้าคิดอยากจะพบฉันมันก็ยากแล้วล่ะ นายของแกช่างวางท่าใหญ่โต ช่างมีบารมีล้นฟ้า ช่างมีแรงกดดันเหลือล้นเสียจริง! วันนั้นปล่อยให้ข้าราชการผู้นี้ยืนตากลมอยู่ข้างนอกตั้งหลายชั่วยาม ตอนนี้พอเรียกให้ข้าราชการผู้นี้ไป ฉันก็ต้องไปงั้นหรือ เรียกก็ต้องมา โบกมือไล่ก็ต้องไปหรืออย่างไร เห็นข้าราชการผู้นี้เป็นอะไรกัน”
“กลับไปบอกนายของแก อยากพบข้าราชการผู้นี้ก็ได้ ข้าราชการผู้นี้ไม่ไป ให้เขามาที่นี่เอง!”
“ไม่ดูเสียบ้างว่าตอนนี้มันสถานการณ์ไหนแล้ว ยังจะมาวางมาดอวดเบ่งบารมีอยู่ที่นี่อีก ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียจริง!”