เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 374 คุกเข่ารออยู่ตรงนั้น
ความจริงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเขาเลย แม้แต่ชนชั้นผู้ดีบัณฑิตและคหบดีที่ยืนมองอยู่ด้านข้าง คนรับใช้ติดอาวุธและคนรับใช้ เสมียนและเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการทั้งหลาย เมื่อเห็นเหวินอันเฉินปล่อยเขาไปอย่างง่ายดายและไม่ใส่ใจ ต่างก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง พากันคิดว่า “การบ่มเพาะจิตใจของใต้เท้าเหวินช่างยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว”
หลายคนในหมู่พวกเขารู้รายละเอียดของเรื่องในวันนั้นเป็นอย่างดี รู้ว่าเหวินอันเฉินถูกชายผู้นี้หยามเกียรติที่หน้าคฤหาสน์ไร่นา จากนั้นยังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ไร่นาเป็นเวลาหลายชั่วยาม แต่ชายผู้นี้กลับไม่ยอมออกมาให้เห็นหน้าอีกเลย เสมียนและเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการบางคนที่ค่อนข้างสนิทกับเหวินอันเฉินถึงกับลอบรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนเขา คิดว่าเหวินอันเฉินปล่อยชายผู้นี้ไปง่ายเกินไปแล้ว
ชายวัยกลางคนหนวดแพะยิ้มประจบพลางกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ใต้เท้าเหวิน เช่นนั้นพวกเราไปกันเลยดีไหม”
เหวินอันเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ไป ไปไหน ไปที่ใด”
สีหน้าของชายวัยกลางคนหนวดแพะเปลี่ยนไป คิดในใจว่า “หรือคุณกำลังเล่นตลกกับฉัน แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร”