เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 362 การโต้กลับของจางจวีเจิ้ง
“จริงสิ”
จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถาม “สำนักคุ้มภัยอู่เวยนี่ขายไปได้เงินตำลึงเท่าไรกัน?”
นายหญิงหลินเอ่ยอย่างกระดากอายเล็กน้อย “สามพันตำลึง”
“อะไรกัน? แค่สามพันตำลึงเนี่ยนะ?” จางซ่งแทบจะกระโดดตัวลอย “สำนักคุ้มภัยอู่เวยใหญ่โตขนาดนี้ ขายไปได้แค่สามพันตำลึงเงินเนี่ยนะ?”
“ใช่แล้ว!”
นายหญิงหลินเอ่ยเสียงเบา “เหวินอันเฉินผู้นั้นเหนียวหนี้ดั่งขนหน้าแข้งไม่ยอมร่วงจริง ๆ ไม่ยอมเพิ่มให้อีกแม้แต่อีแปะเดียว ให้ราคาสูงสุดแค่สามพันตำลึงเท่านั้น”
จางซ่งส่ายหน้าพลางแค่นหัวเราะเยาะ “เจ้าเด็กนี่ ลงมือได้อำมหิตจริง ๆ”
เขาเห็นสีหน้าของนายหญิงหลินในยามนี้ ก็นึกว่าในใจของนายหญิงหลินคงจะปวดร้าวเป็นอย่างมาก
พอนึกดูก็สมควรอยู่ ในเมื่อมองจากสายตาของคนนอกอย่างเขา เหวินอันเฉินย่อมถือว่าฮุบเอาทรัพย์สินของสองสามีภรรยาหลินต้าชวนกับนายหญิงหลินไป การที่นายหญิงหลินจะเสียใจย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา เขายังเอ่ยปลอบนายหญิงหลินด้วยว่า “เอาเถอะ ไม่ต้องคิดมากหรอก และก็อย่าได้เสียใจเกินไปเลย ตอนนี้เขาใช้เงินตำลึงสามพันตำลึงแย่งชิงสำนักคุ้มภัยอู่เวยไป ถึงเวลาฉันจะทำให้เขาคายออกมาทั้งต้นทั้งดอก รับรองว่าจะไม่ให้ขาดส่วนของคุณไปอย่างแน่นอน!”