เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 342 เปิดโลงตรวจศพ
สายตาของเสมียนฝ่ายอาญาตกลงบนใบหน้าของหนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายท่านเจ้าเมืองของตน ชายหนุ่มผู้นี้อายุไม่มากนัก ดูแล้วเพิ่งพ้นวัยยี่สิบปีเท่านั้น เวลานี้มุมปากเขาแต้มรอยยิ้ม ดูลึกลับเกินหยั่งถึง ทว่าความมั่นใจที่แผ่ออกมาอย่างแผ่วเบาจากสีหน้าและทั่วร่าง กลับทำให้เสมียนฝ่ายอาญารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเป็นระลอก
เขาแทบกล้าฟันธงว่าปัญหาต้องอยู่ที่หนุ่มน้อยผู้นี้แน่ คงเป็นอีกฝ่ายที่พูดอะไรบางอย่างกับท่านเจ้าเมืองในเรือนหลัง บางทีความคิดนี้ก็อาจเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายเสนอขึ้นมา
แต่ถึงเดาถูกแล้วจะอย่างไร เวลานี้เขาไร้หนทาง ทำได้เพียงนั่งดูอยู่เฉย ๆ แม้คิดจะไปส่งข่าวให้เจ้านายเบื้องหลังก็ยังทำไม่ได้ ตอนนี้เขาไม่มีทางออกจากโถงว่าการได้ หากจากไปตอนนี้ ร่องรอยก็จะชัดเจนเกินไป
ใบหน้าเขายังคงสงบนิ่ง คอยจับตาดูต่งหมิงฉางต่อไป อยากเห็นว่าอีกฝ่ายจะพูดอย่างไร