เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 298 อบรมสั่งสอน
เหวินอันเฉินลอบสังเกตหลีเฉิงอย่างละเอียดแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลง
เขารู้สึกได้ว่าเวลานี้หลีเฉิงกำลังมีอารมณ์ เหวินอันเฉินรู้ดีว่าทำไมหลีเฉิงถึงมีโทสะ เขาจึงก้มหน้าลงอย่างรู้สึกลำบากใจพลางยิ้ม “ยังอยู่นอกลำดับ หากเรียกตัวเองว่าผู้น้อย เกรงว่าจะทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะเอาได้”
“เข้าลำดับหรือไม่เข้าลำดับ สำหรับเจ้าแล้วมันสำคัญนักหรือ”
หลีเฉิงแค่นยิ้มเย็น “เจ้าอยู่นอกขั้นทางการ ทว่าเกิ่งอี้อยู่ในลำดับ เป็นถึงขุนนางระดับเก้า แต่เขากลับถูกเจ้าปั่นหัวเล่นอยู่ในกำมือมิใช่หรือ ตอนนี้ถึงกับต้องเข้าไปนอนในคุกหลวงแล้ว?”
เมื่อมีเวลาหลายวันนี้ให้ทบทวนเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เขาก็ยิ่งมั่นใจว่า เรื่องนี้เบื้องหลังต้องมีเหวินอันเฉินคอยผลักดันอยู่อย่างแน่นอน
ตอนนี้เขาแค่นยิ้ม สีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ทว่าในใจเหวินอันเฉินมิได้หวาดกลัว เขารู้ว่าหลีเฉิงไม่มีทางมีโทสะจริงหรอก ท่าทางในยามนี้คงเป็นเพียงการสร้างภาพข่มขวัญตนเองเล่นเท่านั้น ถึงในใจจะไม่กลัว แต่บนใบหน้าจำต้องแสดงความหวาดหวั่นออกมาบ้าง มิเช่นนั้นจะไม่เป็นการหักหน้าหลีเฉิงเกินไปหรือ