กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 297 ล้างมลทิน
เดิมทีในใจเขายังแอบหวังอยู่บ้าง ทว่าเมื่อได้เห็นสีหน้าละอายใจของสหายเก่าผู้นี้ เขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที
มันต้องสารภาพไปหมดเปลือกแล้วแน่ ๆ
เขาถอนหายใจอย่างหดหู่ในอก ‘พังแล้ว ชิบหายแล้ว จบสิ้นกันหมดแล้ว!’
เมื่อเขาเบือนสายตากลับมา ก็ปะทะเข้ากับสายตาสองคู่พอดี สายตานั้นมาจากสองสามีภรรยาสูงวัยที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้า ทั้งสองกำลังจ้องมองเขาเขม็ง แววตาเปี่ยมล้นด้วยความโกรธแค้น ความพยาบาทที่หยั่งลึกถึงกระดูกดำ และ... ความสะใจ!
ประกายความคิดแล่นวาบผ่านในใจของเกิ่งอี้ เขานึกออกทันทีว่าสองคนนี้เป็นใคร สีหน้าของเขาพลันแตกตื่นตกใจสุดขีดราวกับเห็นผีร้าย
สองสามีภรรยาหวังเส้าหรูเปลี่ยนไปจากเมื่อหลายปีก่อนมาก ดูแก่ชราลงไปถนัดตา ประกอบกับเกิ่งอี้แทบจะลืมเลือนเรื่องเมื่อสามปีก่อนไปแล้ว เมื่อครู่กวาดตามองแวบแรกจึงจำไม่ได้เลย ทว่าในยามนี้ เขากลับจำได้แม่นยำแล้ว
หลีเฉิงเห็นเกิ่งอี้กองอยู่บนพื้นแล้วยังสอดส่ายสายตามองไปทั่ว ยิ่งรู้สึกรังเกียจชิงชัง จึงตวาดลั่น “ยังกล้าเสียมารยาทอีกหรือ? ซ้ายขวา ตบปากมันสิบที!”
“ขอรับ!”
เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการก้าวออกมาทันที ถือไม้ลงทัณฑ์ทำจากไม้ไผ่ฟาดเข้าที่ใบหน้าของเกิ่งอี้ซ้ายทีขวาทีอย่างแรง