ตอนที่ 290 คดีเก่า

ตอนที่ 290 คดีเก่า

ภายในบ้านของหวังหม่านอิ๋นก็เก่าทรุดโทรมและซอมซ่อเหมือนกับที่เห็นจากภายนอกไม่มีผิด ด้วยความที่เป็นฤดูหนาวและกลัวลมโกรก หน้าต่างจึงถูกปิดผนึกไว้หมด แสงสว่างจากภายนอกแทบส่องเข้ามาไม่ได้ เมื่อเสมียนผู้นี้ก้าวเข้ามาในโถงเรือนและปิดประตู ห้องก็ยิ่งมืดสลัวลงไปอีก

ส่วนหวังหม่านอิ๋นไม่ได้จุดเทียน เพียงแต่นั่งคุดคู้อยู่บนม้านั่งตัวเล็กข้างเตาไฟ ซุกมือไว้ในแขนเสื้อ เท้าชิดกัน หลังค่อม ดูเหมือนคนขดตัวเป็นก้อนกลมหลบซ่อนอยู่ในเงามืดตรงนั้น

แม้จะปิดประตูหน้าต่างแน่นหนา แต่ในห้องนี้ก็ยังหนาวเย็นยิ่งนัก ทั้งยังชื้นแฉะ เป็นความรู้สึกหนาวเหน็บยะเยือกจับขั้วหัวใจ ภายนอกยังมีแสงแดดส่องอยู่บ้าง แต่อยู่ในห้องนี้กลับรู้สึกหนาวเสียดแทงถึงกระดูก สู้ไปอยู่ข้างนอกยังจะดีกว่า! เสมียนผู้นี้สวมเสื้อผ้าไม่หนา และไม่ได้ใส่เสื้อนวมหนาเตอะ พอเดินเข้ามาจึงอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งตัวสั่นเทา

ห้องด้านในยังคงมีเสียงไอที่พยายามกดให้เบาลงแว่วมาเป็นระยะ ดูเหมือนจะมีคนกำลังป่วยอยู่

เสมียนผู้นี้ก็คือจวี๋เซี่ยวจงนั่นเอง