กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 229 ฉันคือเหวินอันเฉิน
เขาไม่คาดคิดเลยว่าคนตรงหน้าจะฝีปากกล้าคมคายถึงเพียงนี้ จี้ถูกจุดตายที่เจ็บปวดที่สุดของฝ่ายตนได้ในหมัดเดียว
สิ่งที่อีกฝ่ายพูดล้วนเป็นความจริงอย่างไม่อาจโต้แย้งได้ หน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอาย ได้แต่แถไปน้ำขุ่น ๆ ว่า “พวกเขาสองคนเมาสุรา”
“เมาสุราแล้วจะแทะโลมภรรยาคนอื่นได้งั้นหรือ? ถ้าพูดแบบนี้ หากดึกดื่นค่ำคืนฉันเมาสุราแล้วบุกเข้าไปในจวนคุณ ฆ่าล้างโคตรคนในเรือนคุณจนเกลี้ยง ก็ควรพ้นผิดด้วยใช่ไหม?”
“แกมันหาเรื่องแถไปข้าง ๆ คู ๆ!”
คุณชายรูปงามตะโกนเสียงดังลั่น