กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 180 คือเจ้าแล้ว
หวังฉือลิ่วสูดหายใจเข้าลึก พยายามนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น จากนั้นก็ยื่นมือชี้คนที่มาในวันนั้นออกมา เหวินอันเฉินสั่งให้คนที่ถูกชี้ตัวเดินไปยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง พอยี่สิบกว่าคนถูกหวังฉือลิ่วชี้ตัวจนเสร็จ คนที่เหลืออยู่ในลานมีไม่ถึงครึ่ง ในจำนวนนั้นมีชายฉกรรจ์เพียงสามสี่คน หวังฉือลิ่วพยายามนึกอยู่นาน ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าเจ็บปวด “คนที่เหลือ วันนั้นข้านึกไม่ออกจริง ๆ”
เรื่องราวอันน่าเวทนาในวันนั้น ทั้งชีวิตนี้เขาไม่มีวันลืม แต่ก็ไม่อาจจำคนที่มายืนมุงดูทั้งหมดในตอนนั้นได้จนถึงตอนนี้ ชี้ตัวออกมาได้ขนาดนี้ก็นับว่ายากยิ่งแล้ว
เหวินอันเฉินพยักหน้า “ไม่เป็นไร”
เขาหันไปมองชาวบ้านที่ถูกหวังฉือลิ่วชี้ตัวออกไปแล้วกล่าว “พวกคุณก็ช่วยกันนึกดูให้ดี ในวันนั้นมีใครมาบ้าง แต่หวังฉือลิ่วลืมชี้ไป?”
“รับทราบ!” คนเหล่านั้นต่างพากันครุ่นคิดอย่างหนัก จากนั้นก็ชี้ตัวออกมาได้อีกสองคน