เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 83 คนจากตระกูลจาง
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงกลางเดือนสี่อย่างรวดเร็ว
วันนี้เมื่อเหวินอันเฉินกินอาหารเย็นเสร็จ ก็วางตะเกียบลงแล้วยิ้มพูดว่า “ผมช่วยคุณเก็บถ้วยชามนะ”
“พูดเพ้อเจ้ออะไรอีกแล้ว?” เซี่ยเสาฉวิ่นค้อนให้เขาหนึ่งวงพลางหัวเราะคิกคัก ผลักเขาให้เดินไปทางห้องหนังสือ “ไปเถอะไปเถอะ คุณไปนั่งพักสักครู่ รอฉันเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วจะไปฝนหมึกให้”
หลังจากผ่านช่วงเวลาที่กระอักกระอ่วนช่วงนั้นไปแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
เหวินอันเฉินมองเห็นความเปลี่ยนแปลงทีละเล็กละน้อยของเซี่ยเสาฉวิ่นด้วยตาตนเอง
ความประหม่า ทื่อมะลื่อ และไร้ซึ่งชีวิตชีวาในตอนแรกมลายหายไป สิ้นเชิง เซี่ยเสาฉวิ่นในยามนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอดูเหมือนจะค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมา มีปราณชีวิต กล้าออดอ้อนและเล่นแง่แล้ว