กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 11 ไม่โศกเศร้าแต่หวาดกลัว ย่อมรู้ว่ามีพิรุธ
ขณะนั้น บัณฑิตวัยกลางคนกำลังมองเหวินอันเฉิน พลางยิ้มและพยักหน้าให้
เหวินอันเฉินกระซิบกำชับเซี่ยเสาฉวิ่นข้างหูประโยคหนึ่ง ค่อย ๆ วางนางลง ก่อนประสานมือคำนับบัณฑิตวัยกลางคนอย่างนอบน้อม “ผู้น้อยเหวินอันเฉิน คารวะผู้อาวุโส”
ต่างก็เป็นปัญญาชน เรียกอีกฝ่ายว่าผู้อาวุโสย่อมไม่มีผิดพลาด
“มีชื่อรองหรือไม่” บัณฑิตถาม
“ชื่อรองว่าเจ๋อหลิ่ว”
“ในบทเพลงค่ำคืนนี้ได้ยินบทเจ๋อหลิ่ว ใครบ้างจะไม่หวนคิดถึงบ้านเกิด เจ๋อหลิ่วของตระกูลเหวิน ฮ่า ๆ เป็นชื่อรองที่ดีจริง ๆ” บัณฑิตวัยกลางคนหัวเราะเสียงดัง “เจ้าจะเรียกข้าว่าท่านหลีก็ได้”
“ขอรับ ท่านหลี” เหวินอันเฉินตอบรับอย่างนอบน้อม
เขาดูออกว่าคนผู้นี้ต้องมีที่มาไม่ธรรมดา จึงตั้งใจผูกมิตร เพราะเส้นทางข้างหน้ายังเลือนราง มีสหายเพิ่มอีกคนย่อมเป็นเรื่องดีเสมอ