กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 10 หญิงม่ายผู้แปลกประหลาด
เซี่ยเสาฉวิ่นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนรีบก้มหน้าลง ไม่กล้ามองอีก
จากนั้น เผยฉางชิง—ซึ่งตอนนี้ควรเรียกว่าเหวินอันเฉินแล้ว—พยายามลบร่องรอยให้มากที่สุด พาเซี่ยเสาฉวิ่นมุ่งหน้าไปทางเมืองฉินโจว
ถนนหลวงราบเรียบ แม้เป็นเพียงถนนดินอัดแน่น แต่ด้วยการดูแลรักษาอย่างดี ประกอบกับแถบตะวันตกเฉียงเหนือมีฝนตกน้อย สภาพถนนจึงยังสมบูรณ์มาก ทั้งสองเดินมาได้ราวหนึ่งชั่วยาม เหวินอันเฉินที่เดินนำอยู่ก็ได้ยินเสียงครางอย่างเจ็บปวดดังมาจากด้านหลัง เขาหันกลับไป เห็นเซี่ยเสาฉวิ่นนั่งยอง ๆ กุมข้อเท้าซ้าย คิ้วงามขมวดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เป็นอะไรไป” เหวินอันเฉินเดินเข้าไปถาม