กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียน “อืม เธอรักษาหน้าตาแบบนี้ไว้นะ ฉันจะถ่ายรูปสักหน่อย”
เด็กชายผมหยิกตัวน้อยโกรธจนขนลุกชัน
“เธอเป็นคนเลวตัวโต!”
“อืม ฉันเป็นคนเลวตัวโต”
หลงเชียนฉายภาพถ่ายของเด็กทุกคนออกมาแล้วขยายให้ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างเดินกลับบ้าน ภาพของเด็ก ๆ ลอยผ่านไปมา เธอเชื่อว่าครอบครัวของเด็ก ๆ น่าจะได้รับข่าวในไม่ช้า
“ฉันไม่ไป ปล่อยฉันนะ! คนเลว คนเลว!!”
เด็กคนอื่น ๆ ที่กินช็อกโกแลตหวาน ๆ เข้าไปต่างก็สงบลง โดยเฉพาะเบนจามินที่ว่าง่าย เขาช่างน่ารักจริง ๆ หลงเชียนอยากจะหยิกแก้มยุ้ย ๆ ของเขามาตลอด แต่พอเห็นดวงตาสีฟ้าบริสุทธิ์คู่นั้นก็ทำไม่ลง เด็กชายผมหยิกถูกเธอแบกไว้บนไหล่ ไม่อย่างนั้นเด็กคนนี้คงหันหลังวิ่งหนีไปไหนต่อไหนแล้ว
“เธอเงียบหน่อย ที่บ้านฉันยังมีเด็กหญิงอีกสองคนนะ ถ้าเธอยังโวยวายอีก ฉันจะปล่อยให้เธออยู่คนเดียวรอให้ครอบครัวมารับ”
เด็กชายผมหยิกไม่ยอมลดละ เขายังคงใช้ขาและแขนเตะหลงเชียนไม่หยุด
เจ๋อชิงหันกลับมาหยุดเดิน แล้วมองเขาอย่างจริงจัง