กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวซื่อกอดอก “ฉันดูท่าทางเหลาะแหละของเขาแล้ว ไม่เห็นเหมือนคนที่จะทำการใหญ่ได้เลย”
หลงเชียนหยิบถั่วงอกจิ้มหน้าเขา
“คิดในใจแบบนั้นก็อย่าพูดต่อหน้าเจ้าตัวสิ นายเนี่ยปากคอเราะร้ายจริง ๆ”
หลี่เจาเอิน: ……
หลี่เจาเอินหยิบอาวุธออกมา หลงเชียนรีบคว้าตัวเสี่ยวซื่อบินหนีไป หลี่เจาเอินด่าทอใส่ความว่างเปล่าสองสามคำก่อนจะเดินปึงปังออกไป เฉียวเอินนั่งอยู่ข้างประตู มองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าอย่างเงียบเชียบ พลางครุ่นคิดอย่างเงียบงัน…
“ดึงฉันมาทำไม?”
หลงเชียนจิ้มหน้าผากเขา
“เจาเอินยังเด็ก นายพูดจาให้เกรงใจหน่อย”
“เขาจะบรรลุนิติภาวะอยู่แล้ว แค่คำพูดแค่นี้ยังรับไม่ได้ จะเป็นนักร้องได้ยังไง?”
หลงเชียนคิดตาม ก็จริงอย่างที่เขาว่า