กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อย่าขโมยของอีกเลย”
“เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง”
เด็กหนุ่มไม่ฟังคำเตือนของหลงเชียนเลยแม้แต่น้อย เขาปัดทรายบนตัวแล้วจะเดินจากไป หลงเชียนจึงคว้าตัวเขาไว้
“ฟังนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเขตนี้ฉันจะเป็นคนดูแล ถ้าแกยังทำตัวเป็นขโมยขโจรอีก ฉันจะทำให้แกเสียใจไปตลอดชีวิต มีเวลาก็รีบไปดูแลคนที่ใกล้ตายที่บ้านแกเถอะ”
เด็กหนุ่มฟังออกว่าเธอขู่
“แกกล้าเหรอ?”
หลงเชียนหัวเราะ
“ฉันจะทำไมไม่กล้า พลังกระจิริดของแกน่ะไม่มีปัญญาทำอะไรใครได้หรอก แกมีสิทธิ์อะไรมาหยิ่งผยอง เจียมตัวไว้บ้าง”
เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าอับอาย หลงเชียนเตือนเขาต่อ
“ที่คนอื่นไม่ฆ่าแกตอนที่แกขโมยของ ก็เพราะไม่อยากเพิ่มโทษให้ตัวเองและเห็นว่าแกยังเด็กเลยไม่อยากลงมือ อย่าเอาความใจดีของคนอื่นมาเป็นทุนในการทำตัวเหลวแหลก ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปแกไม่มีทางโตเป็นผู้ใหญ่หรอก และฉันก็ไม่อนุญาตให้เศษสวะอย่างแกมาทำลายความสงบที่นี่ด้วย”