กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
น้ำตาของเสี่ยวถ่าไหลทะลักออกมาเหมือนก๊อกน้ำที่เปิดค้างไว้
“เหมียวเหมียวกลับมาแล้ว นางไม่มี ฮือ พวกเราไม่มีหม่าม้าแล้ว...”
อาจารย์เฝิงในหน้าจอฟอมองดูซูบผอมลงไปมาก ตอนนี้เขาดูทรุดโทรมแก่ชรายิ่งกว่าอาจารย์เสียอีก แววตาเหม่อลอย
ปี้เฉิงทนดูไม่ได้
“อาเฟิง ถ้าเสียใจก็ร้องให้ออกมาเถอะ”
อาจารย์เฝิงหันไปมองปี้เฉิง ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง ฉันรักนางมาตลอดทั้งชีวิต แต่จนกระทั่งตาย นางก็ยังไม่ยินยอมให้ฉันช่วยชีวิตนาง ถ้าไม่ใช่เพราะปี้เฉิง อาหลีก็คงไม่ตาย คนนามสกุลเหอ...
เสี่ยวหูตบหลังอาจารย์เบา ๆ
“อาจารย์ ไปกันเถอะ”
สองมืออันสั่นเทาของอาจารย์เฝิงประคองโถบรรจุอัฐิเอาไว้ สีหน้าเจ็บปวดไม่อาจปิดบังได้มิด เขาโปรยเถ้ากระดูกของหลี่ลี่ลงไปในแม่น้ำใต้ดินด้วยตัวเอง แล้วโถมตัวกระโดดตามลงไปด้วย!
“อาจารย์!”