ตอนที่ 289 มือสังหารหญิง

หวังฟ่าเหย่ที่เสนอความเห็นไปบ้างแล้วยังคงทำการวิจัยต่อ เขาได้ผลลัพธ์แล้ว แต่หากพูดออกมาตอนนี้มื้อเที่ยงและมื้อเย็นของวันนี้คงไม่มีหวังแน่ อย่างไรก็ต้องรอให้ถึงตอนเย็นค่อยรายงานผล!

หลงเชียนอุ้มเสี่ยวถ่าแล้วพูดกับนางสองสามคำ คนร้ายมักชอบย้อนกลับมาดูสภาพอันน่าเวทนาของเหยื่อในที่เกิดเหตุ นางจึงตัดสินใจแสดงละครกับเสี่ยวถ่าสักฉาก

เสี่ยวถ่าสวมวิญญาณนักแสดงในทันที ตัวสั่นงันงกพลางบ่นว่าหนาวและเจ็บ หลงเชียนอุ้มร่างนางเดินไปทางเกาะ ระหว่างทางก็พบกับกลุ่มผู้ถูกเนรเทศใจดีที่มาดูอาการเสี่ยวถ่า

เด็กสาวหลายคนล้อมรอบเสี่ยวถ่าด้วยความสงสารและอยากจะสัมผัสตัวนาง เสี่ยวถ่าตัวสั่นซุกหน้าเข้าหาอกของหลงเชียน เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นเทาของเสี่ยวถ่า ทุกคนต่างก็รู้สึกปวดใจและให้กำลังใจนาง

“เสี่ยวถ่าสู้ๆ! รอให้เธอหายดีแล้วฉันจะจับปลาให้เธอกิน!”

เสี่ยวถ่าพยักหน้าพลางชักกระตุกและมีฟองฟูมปาก หลงเชียนรีบอุ้มนางไปที่พักของมิวสเท่อ มิวสเท่อได้รับข่าวล่วงหน้าแล้วจึงรับตัวเสี่ยวถ่าไปรักษาทันที หลงเชียนเองก็แสดงอาการปวดหัว ตัวเย็น และหมดแรงได้จังหวะพอดี หนีหนีรีบประคองนางไว้

“พระเจ้า! พี่สาวเสี่ยวเชียน อุณหภูมิร่างกายคุณต่ำมากเลย!”

มิวสเท่อกำลังช่วยชีวิตเสี่ยวถ่าอยู่ข้างในจึงไม่มีเวลามาสนใจนาง ผู้มีพลังสายเยียวยาหลายคนลองรักษาหลงเชียนดูแต่ก็ไม่เห็นผลใดๆ หลงเชียนกล่าวอย่างอ่อนแรงว่า

“ฉันไม่เป็นไร”