ตอนที่ 288 แอบกินข้าว

มั่วซือเท่อลากสังขารที่ป่วยไข้มา หลินเชียนจะเข้าไปประคองเขา แต่เจ๋อชิงก้าวเข้าไปประคองเขาก่อนหนึ่งก้าว

“คุณไอเวิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

มั่วซือเท่อไอออกมาหนึ่งครั้ง

“ไม่ได้เจอกันนานเลยคุณเจ๋อ”

หลินเชียนเดินเข้ามา

“พวกคุณรู้จักกันเหรอ โลกกลมจริง ๆ”

มั่วซือเท่อคิดในใจ ไม่ใช่โลกกลม แต่การจะทำเป็นไม่รู้จักเจ๋อชิงนั้นยากเกินไป เพราะเขาถูกเนรเทศจึงเป็นที่รู้จักในหมู่ขุนนาง พวกเขาไม่เคยพบกันมาก่อน แต่กลับรู้จักกัน

“คุณมั่วซือเท่อทานข้าวหรือยังครับ รับเนื้อย่างสักหน่อยไหม”

“ไม่ต้องทำตัวห่างเหินขนาดนั้นหรอก คุณเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผมไว้นะ เรียกผมว่ามั่วซือเท่อเถอะ ผมแค่ได้กลิ่นเนื้อหอมเกินไปเลยอยากจะขอชิมสักหน่อย”

หลินเชียนเดินไปหั่นแผ่นแป้งเนื้อย่างสองชิ้นส่งให้เขา