ตอนที่ 285 เล่นเกม

“อย่าได้ขวางทางก้าวเดินของผู้ที่รักในอิสระ”

หลงเชียนดึงหูเขา เด็กแค่นี้ทำไมถึงเข้าใจเหตุผลมากมายขนาดนี้ ทั้งครอบครัวเดินกลับไป เสี่ยวถ่าหันกลับไปมองแผ่นหลังของสิงโตตัวใหญ่นั่นแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามฝีเท้าของหลงเชียนไปแล้วคว้ากางเกงของเธอไว้

หลงเชียนรู้สึกยินดีปรีดาในใจ เจ้าตัวน้อยให้อภัยฉันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ! เธอได้คืบจะเอาศอกกุมมือเล็ก ๆ ของเขาไว้ ซึ่งเขาก็ไม่ได้ขัดขืน หัวกลมมนกับดวงตากลมโตที่ดูว่าง่ายนั่นช่างน่ารักจนเธออดไม่ได้ที่จะอุ้มขึ้นมาจูบไม่หยุด เสี่ยวถ่าถูกจูบจนร้องโวยวาย อุ้งเท้าเล็ก ๆ ปิดปากหลงเชียนไว้

“ฮึ ฉันยังโกรธอยู่นะ”

“ขอโทษที ๆ ตอนนี้ฉันจะเล่าตอนจบของตำนานเทพอินทรีให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละ”

เสี่ยวถ่าปีนไปตามแขนขึ้นไปบนคอของเธอ

“ฉันอยากฟังเรื่องนางเงือกน้อย ตำนานเทพอินทรีค่อยเล่าตอนกลางคืน”

“งั้นฉันทำแอนิเมชันให้เธอดูดีไหมล่ะ มันสมจริงกว่าการเล่าเรื่องอีกนะ”

เสี่ยวถ่าดึงผมสั้นของหลงเชียนด้วยความตื่นเต้น

“ดี!”