เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เพลงนั้นของคุณไม่ได้ตั้งค่าเรียกเก็บเงินใช่ไหม”
นักศึกษาส่ายหน้าอย่างแรง ก็เพราะไอ้ความฟรีบ้า ๆ นั่นแหละถึงทำให้คนดาวน์โหลดไปเยอะขนาดนี้!! ถ้าเรียกเก็บเงินรับรองว่าไม่มีคนรู้เยอะขนาดนี้แน่!
“คุณแค่ใส่ชื่อศิลปินต้นฉบับเข้าไปก็พอแล้ว รีบบอกอาจารย์ของคุณแต่เนิ่น ๆ เถอะ ทำท่าทางให้จริงใจหน่อย มันดีกว่าการที่ต้องให้คนอื่นไปฟ้องเขาก่อนที่คุณจะบอกเขาเองตั้งเยอะ”
“อา! ขอบคุณครับพี่สาวเสี่ยวเชียน!”
นักศึกษาร้องไห้สะอึกสะอื้นขอบคุณความใจกว้างของหลงเชียน รีบกดเปิดสมองกลแสงดู ข้อความเต็มไปด้วยสิ่งที่เพื่อนส่งมาว่า: รีบหนีไป!!
เพื่อนของพีเอ่อร์เฉียวถามเชิงหยอกล้อเขาว่าไม่ใช่ว่าไม่ชอบเพลงของสตรีมเมอร์คนนั้นหรอกเหรอ ทำไมถึงให้ลูกศิษย์ร้องเพลงของเธออีก พีเอ่อร์พอได้รู้ความจริงก็โกรธจนความดันพุ่งปรี๊ดทันที ต้องร้องเพลงไปถึงสิบเก้าเพลงกว่าจะควบคุมอารมณ์ให้คงที่ได้ ตอนนี้กำลังตามหาตัวเขาให้ทั่วเลย!
โฮ่ง! นักศึกษาดึงเสื้อของปัวเท่อไว้ไม่ยอมปล่อย
“ขอร้องล่ะครับ ช่วยรับผมไว้สักพักเถอะ!”
ปัวเท่อยิ้มรับสายโทรศัพท์จากเถ้าแก่ก่อน จากนั้นก็ปัดมือของเด็กหนุ่มออกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ฉันไม่เอา~”