กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ก่อนเข้านอนหลงเชียนต้มบะหมี่อายุวัฒนะให้เนี่ยนเนี่ยนอีกชาม เห็นเขาดูใจลอย
“คิดถึงโซเฟียเหรอ”
“ไม่ชอบเธอ”
“สาวน้อยน่ารักขนาดนี้เธอยังไม่ชอบ? เนี่ยนเนี่ยน สายตาเธอสูงเกินไปแล้ว! แล้วเธอชอบแบบไหนล่ะ”
เนี่ยนเนี่ยนกรอกตาอย่างถือดี สาวน้อยพวกนั้นทั้งเอาแต่ใจทั้งเปราะบาง ฉันไม่เอาด้วยหรอก!
“ฉันเพิ่งเก้าขวบ ฉันไม่รู้อะไรเลย ความชอบสำหรับฉันมันยังเร็วเกินไป”
หลงเชียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ไม่เหมือนเด็กเก้าขวบเลยนะ
กินบะหมี่เสร็จเนี่ยนเนี่ยนก็กลับร่างเป็นแพนด้า ปีนขึ้นไปบนหลังคาเพื่อดูพระจันทร์เพียงลำพัง
หลงเชียนเฝ้าอยู่ข้างล่างปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว ผ่านไปนานมากเนี่ยนเนี่ยนก็ส่งข้อความหาแม่ของเขา: ขอบคุณสำหรับของขวัญ
เขารอการตอบกลับอย่างประหม่าเล็กน้อย แต่ผ่านไปนานแสนนาน หลงเชียนก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคา ลูบหูหมีที่เย็นเฉียบเพราะลมพัด