กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฉันสามารถจ่ายเงินเพื่อโจมตีตลาดมืดนั่นได้ไหม”
“ด้วยทรัพย์สินที่มีแค่หยิบมือของเธอ... อย่าว่าแต่โจมตีตลาดมืดเลย แค่ขุมอำนาจขุนนางเล็ก ๆ ที่อยู่เบื้องหลังนั่นเธอยังโค่นไม่ลงด้วยซ้ำ”
“ชิ ขุนนางนี่น่ารำคาญจริง ๆ ทำตัวราวกับอยู่ในยุคศักดินาไปได้”
“ใครบ้างล่ะที่ไม่รำคาญ สามัญชนก็หาเงินไม่ได้ ต้องทำงานรับจ้างไปชั่วลูกชั่วหลาน”
“ฉันต้องหาวิธีหาเงินจากพวกขุนนางบ้างแล้ว”
“เธอน่ะมีไอเดียเยอะแยะ ฉันถึงบอกไงว่าตรรกะความคิดเธอแปลกประหลาด มีเงินไม่ยอมกอบโกย กลับยอมขายถูก ๆ ให้คนอื่น”
“ฉันแค่อยากแบ่งปันเรื่องแคว้นฮวากับทุกคนนี่นา เผื่อว่าฉันตายกะทันหันขึ้นมา”
“อย่าพูดจาเหลวไหลน่า ไม่ใช่ว่ายังมีคนในชุมชนอยู่หรอกเหรอ พวกเขาก็เป็นคนแคว้นฮวาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”
หลงเชียนส่ายหน้า
“ถ้าพูดกันตามตรง พวกเขาไม่นับว่าเป็นคนแคว้นฮวาแล้ว เป็นเพียงขุนนางที่ยังคงใช้ชื่อนั้นแปะหน้าไว้เท่านั้น”