เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อาจารย์ ลองชิมดูไหมคะ?”
ปี้เฉิงให้หลงเชียนช่วยทอดต่อ ส่วนเขาคีบชิ้นปลาขึ้นมาชิมคำหนึ่งแล้วก็รู้ซึ้งในใจ
“ดูเหมือนเธอจะตกใจกับสัมผัสของมันนะ”
หลงเชียนรู้สึกอายเล็กน้อย เธอถูกชื่อเสียงของปลาหลงตุ้นทำให้ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่เกลือก็ลืมใส่ จริง ๆ แล้วแค่ดูหน้าตัดเนื้อก็น่าจะเดาได้ว่าเนื้อของมันเป็นประเภทเด้งกรอบ แต่เน็ตดวงดาวกลับบอกว่าเนื้อของมันนุ่มลื่นสุด ๆ นี่นา!
“ฉันรู้สึกว่ามันก็ไม่ได้ขนาดนั้นนะคะ?”
“ไม่เคยคิดว่าเป็นปัญหาที่ตัวเธอเองหรือไง?”
หลงเชียนคิดทบทวนแล้วเรียกเสี่ยวซื่อมาหั่นเนื้อออกมาส่วนหนึ่ง จากนั้นนำน้ำมันร้อนจัดราดลงบนเนื้อ ความร้อนสูงทำให้เนื้อหดตัวลงในทันที เนื้อขดม้วนขึ้นมา กลิ่นหอมของปลาหลงตุ้นถูกกระตุ้นออกมา เธอคีบชิมคำหนึ่ง รสชาติสดหอมเหมือนถูกหมัดชกเข้าที่ปาก มันฉุนยิ่งกว่ากินวาซาบิ สัมผัสที่กรอบเด้งนั้นเหมือนกำลังกินหอยชนิดหนึ่งอยู่เลย
“ทำแบบนี้อร่อยกว่าค่ะ!”
เสี่ยวถ่ารีบวิ่งเข้ามาคีบเนื้อก้อนใหญ่ไปใส่ในชามของโซเฟีย
“ทำไมเธอไม่กินเนื้อล่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะ”