กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อินทรีราชาหิมะอาศัยว่าตัวเองมีรูปร่างใหญ่โตจึงกดหัวของลู่น่าลงกับพื้นหิมะอย่างแรง
หลงเชียนยื่นมือออกไปเสกเถาวัลย์ขึ้นมาพันธนาการอินทรีราชาหิมะไว้แล้วเตะมันออกไป
“พวกเธอสองคนตีกันทำไม”
“โฮก!”
อินทรีราชาหิมะคำรามลั่นดิ้นหลุดจากเถาวัลย์หมายจะบินเข้ามา แต่ถูกหลงเชียนเสกกระบองยักษ์ขึ้นมาฟาดลงไปหนึ่งทีจนหมอบราบไปกับพื้น
“อู้ว... อู้ว...”
เสียงร้องอันน่าเวทนาชวนให้คนไม่รู้เรื่องเข้าใจผิดว่าไปเหยียบหางสุนัขเข้าให้ ลูกสัตว์น้อยในตำหนักน้ำแข็งลืมตาขึ้นมาหาวหนึ่งทีก่อนจะหลับต่อ
หลงเชียนเหยียบกลุ่มก้อนพลังงานบินไปที่ข้างปากของมันแล้วกดหัวมันลงกับพื้น
“อย่าส่งเสียง!”
เมื่อได้กลิ่นนี้อินทรีราชาหิมะจึงจำได้ว่านางคือมนุษย์คนเมื่อวาน มันจึงยอมหุบหางหมอบลงอย่างรู้สถานการณ์