กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวซื่อบินเข้ามา บินวนรอบตัวเธอไม่หยุด แมวขาวกระโจนใส่เขาเพื่อเล่นด้วย พยัคฆ์ขาวตัวน้อยและชาวดาวเขียวมองดูอย่างนึกสนุก หลงเชียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
“นายมีความลับอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า เมื่อวันก่อนนู้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
หลงเชียนใช้สองมือยันคางมองออกไปไกล
“เสี่ยวซื่อ นายเชื่อไหมว่าจะมีคนที่อายุยืนได้เป็นพัน ๆ ปี”
เสี่ยวซื่อบินลงมาเกาะบนแขนของเธอ มองไปยังที่ไกล ๆ เช่นกัน เธอลังมองอะไรกันแน่ ตรงนั้นไม่มีอะไรสักหน่อย
“ถ้าดูจากยีนของมนุษย์ การอยู่ได้เกิน 300 ปีก็ถือว่างดงามมากแล้ว เธอเห็นท่านปู่หลงคนนั้นไหม เขาเป็นตัวอย่างของคนที่ฝืนดึงดันไม่ยอมตาย แก่ชราน่ากลัวขนาดนั้น สู้ตายไปเลยยังดีกว่า 1,000 ปีนี่เพ้อเจ้อสิ้นดี ปัจจุบันตามที่มีบันทึกไว้เผ่าที่มีอายุขัยยาวนานที่สุดก็คือชาวดาวเขียว แต่ก็ยากที่จะอยู่ถึง 1,000 ปี เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นเหมือนเขาที่สลับเปลี่ยนร่างกายไม่หยุด”
หลงเชียนถอนหายใจ
“เขาเป็นท่านพ่อของนาย เขาให้ชีวิตและชีวิตที่มั่งคั่งแก่นาย”
เสี่ยวซื่อถามเธอกลับ
“ถ้าพ่อของเธอต้องการสังหารญาติและเพื่อนพ้องของเธอจนหมดเพื่อความทะเยอทะยาน เธอยังจะปั้นหน้าดีใส่เขาได้อีกเหรอ ฉันไม่ได้เคียดแค้นเขาก็ถือว่ายับยั้งชั่งใจมากแล้ว”