กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อาจารย์เฝิงบ่นพึมพำไม่หยุด
“เจ้าพวกเด็กเหลือขอพวกนี้ ตอนกินข้าวละเสนอหน้ากันเร็วกว่าใคร พอเกิดเรื่องขึ้นมากลับหายหัวกันหมด ไอ้พวกสมองเลื่อย!”
“อาจารย์ วางของลงก่อนเถอะ”
“ทำอะไร ของพวกนี้เธอจะช่วยฉันเก็บหรือไง”
เสี่ยวหูจนใจ
“อาจารย์ อาปี้ตามคุณหนูหลงเชียนไปพันธมิตรดวงดาวยังพอมีเหตุผล แต่อาจารย์ไป เธอจะกลายเป็นคนผิดเอานะ”
“ฉันมีความอิสระในชีวิตของตัวเอง จะไปไหนมาไหนไม่ได้หรือไง”
“อาจารย์ไปไม่ได้จริง ๆ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังร่วมเดินทางไปกับเธอไม่ได้”
“อาการบาดเจ็บของยัยหนู ไม่มีอะไรที่ฉันรักษาไม่ได้หรอก ฉันต้องไปช่วยเธอ”
“ผมไปเอง”