กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนเพิ่งออกมาจากโฮโลแกรมฝึกฝน ด้านนอกหิมะตกหนักอีกแล้ว หิมะหนาเตอะปกคลุมอยู่บนหลังคา บนชั้นปิดกั้นของชุมชนยิ่งทับถมไปด้วยหิมะสูงนับร้อยเมตร
“ทำไมหิมะถึงตกหนักขนาดนี้นะ”
เสี่ยวซื่อเกาะลงบนไหล่ของเธอ
“ปกติออก ไม่อย่างนั้นทำไมที่นี่ถึงเรียกว่าดาวเนรเทศล่ะ”
“แล้วพวกผู้ถูกเนรเทศพวกนั้นจะทำยังไงดีล่ะ จะรอดชีวิตไปได้ไหม”
“รัฐบาลอยากให้พวกเขาตายเร็ว ๆ ด้วยซ้ำ เหอะ นี่แหละมนุษยธรรม ไม่มีโทษประหารชีวิต”
หลงเชียนถอนหายใจ
“ช่างเถอะ โลกนี้กว้างใหญ่ขนาดนี้ ช่วยคนหนึ่งได้ก็ช่วยไม่ได้ทั้งหมด ฉันไปดูที่ลู่น่าหน่อยดีกว่า”
“ไปกัน”
เสี่ยวซื่อพาเธอเคลื่อนที่ในพริบตาไปยังอาณาเขตปกครองของลู่น่า หิมะตกหนักมาก หางยักษ์ของลู่น่าปัดกวาดหิมะไม่หยุด จนปิดกั้นเส้นทางของตัวเองไปโดยปริยาย ลูกน้อยกอดหางของแม่แกว่งไกวตามไปด้วย เล่นอย่างสนุกสนาน