เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนปลดปล่อยพลังงานออกไปลูบไล้ลูกสัตว์น้อยกลางอากาศ ลูกสัตว์น้อยยืดหัวออกอย่างสบายใจ เหมือนกับตอนที่มันขอให้เสี่ยวถ่าลูบตัวไม่มีผิดเพี้ยน ลูกสัตว์น้อยยื่นหัวออกมาแล้วส่งเสียงครางหงิง ๆ เบา ๆ สองสามครั้ง
หลงเชียนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองสามก้าว
“ฉันขอตรวจดูมันหน่อยนะ คุณอย่าตื่นเต้นไปเลย”
เธอขยับเข้าไปใกล้ลูกสัตว์น้อยอย่างระมัดระวัง มังกรดำเกร็งร่างกาย เกล็ดทั้งหมดตั้งชัน เปลวเพลิงสีแดงภายในวูบวาบ พร้อมจะพ่นกระสุนเพลิงระเบิดใส่มนุษย์ที่เข้าใกล้ได้ทุกเมื่อ
ในที่สุดเธอก็เข้าใกล้ลูกสัตว์น้อยได้สำเร็จ จึงใช้ขนมซาฉีหม่าล่อมัน อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างของลูกสัตว์น้อยสั้นกุดเหมือนแม่ของมันไม่มีผิด มันคว้าอาหารไว้ได้พอดีจนถึงปาก หลงเชียนจิ้มไปที่หัวสีดำของมัน เจ้าตัวเล็กนี่ดูน่าเกลียดแต่น่ารักชะมัด เมื่อมองใกล้ ๆ ทั้งดวงตาโต ปากยื่น ผิวหนังนุ่มนิ่ม แถมเกล็ดยังนิ่มอีกด้วย จริง ๆ แล้วมันก็น่ารักไม่เบา
มังกรดำคำรามหนึ่งครั้ง หลงเชียนใช้มือกดหัวลูกสัตว์น้อยเอาไว้ เจ้าตัวเล็กสัมผัสได้ถึงความคันไปทั่วร่างจึงร้องอา ๆ มันพยายามจะลงไปนอนกลิ้งกับพื้นแต่ถูกหลงเชียนกดไว้ ไม่นานนักกระดูกทั้งหมดก็สมานตัว ลูกสัตว์น้อยกระโดดขึ้นไปบนอุ้งเท้าหน้าของแม่แล้วยื่นลิ้นออกมาเลียอุ้งเท้าของแม่ มังกรดำเองก็ยื่นลิ้นออกมาเลียมันคำหนึ่งจนลูกสัตว์น้อยเปียกโชกไปทั้งตัว
หลงเชียนถอยหลังออกมาเงียบ ๆ โดยไม่รบกวนช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นของแม่ลูก
“เสี่ยวซื่อ เธอช่วยรับรู้หน่อยสิว่ามีคนอยู่ไกลแค่ไหน”