กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เผ่าจ๋าลาคือเผ่าอะไรกันแน่”
ฟ่าเหย่เปิดเครื่องปิดกั้น
“เรื่องเผ่าพันธุ์ของคุณ ต่อให้ตายก็พูดกับคนอื่นไม่ได้ แล้วก็ห้ามให้คนอื่นสกัดเลือดไปด้วย เข้าใจไหม”
“อืม”
“เมื่อ 2,000 ปีก่อน ตอนที่มนุษย์กำลังทำศึกในดินแดนดาราใกล้เคียง ดาวแม่ก็ถูกเผ่าพันธุ์ต่างดาวรุกราน ตอนนั้นพลังการต่อสู้ระดับสูงของดาวแม่ไปเยือนจักรวาลกันหมด รัฐบาลจึงรีบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังเหล่านักรบ ประจวบเหมาะกับสัญญาณขอความช่วยเหลือถูกเผ่าจ๋าลาที่ชอบท่องเที่ยวได้รับ พวกมันจึงมาช่วยที่โลก”
ฟ่าเหย่รินสุราให้นางแก้วหนึ่ง หลงเชียนปฏิเสธอย่างสุภาพ ฟ่าเหย่จึงดื่มเองคนเดียว
“ตอนนั้นรัฐบาลคิดว่าพวกมันก็เป็นมนุษย์ต่างดาวที่มารุกรานเช่นกัน จึงโจมตีพวกมันโดยไม่พูดพ่ามทำเพลง นึกไม่ถึงว่านอกจากพวกมันจะฆ่าไม่ตายแล้ว ยังมีความสามารถในการคืนชีพไม่จำกัด ต่อให้ทุบศีรษะและหัวใจของพวกมันจนแหลก พวกมันก็ยังงอกออกมาใหม่ได้อย่างรวดเร็ว ชาวดาวเผ่าจ๋าลาอย่างน้อยก็มีหัวใจสองดวง ขอแค่พวกมันดูดซับสสารในอากาศก็สามารถเติมพลังงานได้อย่างไม่จำกัด ฉันคิดว่ารัฐบาลในตอนนั้นคงโดนเผ่าจ๋าลาขู่จนกลัวแทบราด”
“แล้วยังไงต่อ เข้าใจผิดกันแล้วแก้ปัญหาอย่างไร”
“ชาวเผ่าจ๋าลาเผชิญหน้ากับมนุษย์ดวงดาวที่โจมตีพวกมันก็ไม่โต้ตอบ พวกมันเหมือนวิญญาณเทพผู้อ่อนโยนที่โอบรับทุกสิ่งเอาไว้อย่างอ่อนโยน หลังจากแลกเปลี่ยนกับเผ่าจ๋าลาแล้ว ถึงได้รู้ว่าพวกเขามาช่วยไม่ใช่มารุกราน รัฐบาลจึงอาศัยพวกมันขับไล่เผ่าพันธุ์ที่มารุกรานไป”
ฟ่าเหย่ดื่มสุราในแก้วจนหมดในคำเดียว