กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ”
“หนูไม่ต้องกลัวนะ ถ้าไม่มีที่พักสามารถมาขอความช่วยเหลือจากสมาคมกางเขนของพวกเราได้”
“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
หลิวเจิ้นเห็นเธอแต่งตัวสะอาดสะอ้าน คาดว่าคงไม่ใช่คนไม่มีความสามารถ อะไรบางทีอาจจะเป็นเด็กเมื่อวานซืนที่แอบหนีออกจากบ้านมา จึงเกียจคร้านจะยุ่งเรื่องชาวบ้านอีก
หลังจากหลิวเจิ้นเดินจากไป
“โลกนี้จะมีเรื่องดีขนาดนี้เชียวหรือ?”
“นายก็คิดว่าโลกนี้ไม่มีเรื่องดีขนาดนี้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ นายยังทำดีกับคนแปลกหน้าขนาดนี้ ลองคิดดูสิว่าคนอื่นใช้ความรู้สึกแบบไหนรับความ ‘หวังดี’ ของนาย?”
“ก็จริง…”
หลงเชียนลองค้นหาข้อมูลของสมาคมกางเขน ดูก็พบแต่คลิประดับการรับเลี้ยงเด็ก และการยื่นมือเข้าช่วยชีวิตคน ทว่าคลิปทั้งหมดกลับจบลงตรงที่ไล่คนชั่วไปได้แล้ว ทำไมถึงไม่ถ่ายเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นล่ะ?
เสี่ยวซื่อ: “สัญชาตญาณบอกฉันว่าสมาคมกางเขนนี้ไม่น่าใช่องค์กรการกุศลหรอก”