ตอนที่ 175 สู้เขา!

เพนกวินยักษ์แกว่งแขนอ้วนกลมไปมาจนหลงเชียนรู้สึกตกหลุมรักในความน่ารักของมัน มันพลันพ่นของเหลวสีขาวน้ำนมออกมาคำโต เสียงฉี่ ๆ ดังขึ้น ของเหลวกัดกร่อนม่านพลังงาน เสี่ยวซื่อจึงยื่นมือไปบีบแก้มหลงเชียนเบา ๆ

“ยืนเหม่อทำอะไรอยู่ เหยื่อมาแล้วนะ”

“ไม่เอาดีกว่ามั้ง เพนกวินน่ารักขนาดนี้”

หลงเชียนกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินยักษ์ ไม่คิดจะสังหารมัน แต่เพนกวินยักษ์กลับไม่คิดจะปล่อยเธอไป มันกระโดดขึ้นมาบนก้อนหินยักษ์โดยตรงแล้วอ้าปากพ่นลมหายใจออกมากระแทก กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งเกือบทำเธอเป็นลม หลงเชียนถอยหลังไป เพนกวินยักษ์พ่นของเหลวออกมาอย่างแรงจนเลอะเทอะไปทั่ว ดูอย่างไรก็ไม่ใช่เพนกวินรักความสะอาดเลยสักนิด

หลงเชียน: รู้สึกไม่น่ารักขึ้นมาทันทีเลยแฮะ!

เสี่ยวซื่อ: “เนื้อของสัตว์ชนิดนี้อวบหนานุ่มลิ้น คุณค่าทางอาหารสูงมาก ถ้านำมาย่าง จะนุ่มจนฉ่ำน้ำเลยล่ะ”

เพนกวินพบว่าเธอไม่ใช่เหยื่อที่เคี้ยวง่าย จึงหันหลังกระโดดลงพื้นแล้วดำลงไปในทรายเตรียมใช้วิชาเร้นปฐพีหนีไป

10 นาทีต่อมา หลงเชียนทาน้ำมันเพนกวินลงในกระทะทอด เธอไม่ค่อยชอบใช้หินแหล่งความร้อนเท่าไร เพราะย่างช้าเกินไป จึงขนกระทะออกมาทอดกินเสียเลย

เสี่ยวซื่อสูดกลิ่นเนื้อในอากาศพลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ รับรองว่าไม่เลวแน่นอน เพราะเธอทำอาหารไม่เคยมีกลิ่นคาวเลยสักครั้ง

“กินเผ็ดไหม”