กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนหยิบรูปภาพขึ้นมาพิเคราะห์ดูอย่างละเอียด ป้าคนนั้นเอ่ยขึ้นอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง
“พูดไม่ออกแล้วล่ะสิ รีบพาไอ้ลูกไม่มีพ่อขยะของแกไสหัวออกไปจากชุมชนเดี๋ยวนี้! ที่นี่ไม่ต้อนรับหัวขโมย!”
เสี่ยวถ่าคลานออกมาขู่ขวัญนาง
“อิง!”
“แกมันไอ้ขยะตัวน้อย ขู่หาอะไร!”
หลงเชียนตบสวนไปหนึ่งฉาด ป้าคนนั้นถูกตบจนมึนงงไปหมด
“แกกล้าตบฉันเหรอ?!”
“คุณไม่ยอมฟังเหตุผล ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดเหตุผลกับคุณ ดูให้ชัด ๆ สัตว์ตัวนี้ไม่ใช่เนี่ยนเนี่ยนเสียหน่อย!”
ทุกคนเพ่งมองดูอย่างจริงจัง แม้ในภาพจะเป็นสัตว์ที่มีขนสีขาวดำเหมือนกัน แต่ตัวในภาพนั้นหัวเล็กกว่า หูก็เล็กกว่า แถมขนสีขาวบริเวณหน้าท้องก็ไม่เหมือนกัน อาซานไม่มีทางวาดผิดอยู่แล้ว
“ตัวนี้ไม่ใช่เขานี่! ป้าจูดูเองสิ”