ตอนที่ 125 อัดจนเละ

“เสี่ยวเชียน ดื่มน้ำหน่อยสิ”

“ขอบคุณนะพี่เฉิน”

ตั้งแต่เสี่ยวถ่าออกจากประตูมาก็เอาแต่นอนซุกอยู่ที่ลำคอของหลงเชียน เอามือกุมหัวไม่ยอมมองโลกภายนอก

เนี่ยนเนี่ยนทิ้งก้นนั่งลงกับพื้น นี่หรือคือชีวิตของนักผจญภัย น่าเบื่อชะมัด!

อสรพิษสีน้ำตาลขนาดมหึมาแลบลิ้นออกมาอย่างเงียบเชียบ หลินเฉินใช้พลังจิตวิญญาณกวาดผ่าน อสรพิษยักษ์ก็รีบเลื้อยหนีไป ท้ายหางของมันสะบัดจนหินแตกเป็นเสี่ยง ๆ หลงเชียนมองตามไป เห็นเพียงหางเส้นหนึ่งพอดี จึงรีบอุ้มเนี่ยนเนี่ยนขึ้นมา

“มีงู!”

“เสี่ยวเชียน วางเขาลงเถอะ ทำแบบนี้สู้ให้อยู่บ้านยังดีกว่า ตอนฉันอายุ 8 ขวบก็สามารถหาอาหารแถวนี้ได้ด้วยตัวคนเดียวแล้ว”

เนี่ยนเนี่ยนกระโดดลงมาเอง หลงเชียนช่วยจัดหมวกที่เอียงให้เขา ไม่ไกลกันนักมีหัวมอมแมมหัวหนึ่งโผล่ออกมา แล้วก็หายวับไปอีกครั้ง