กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวซื่อลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ตรงหน้ามืดสนิท ฉันตายแล้วเหรอ แต่ทำไมอากาศถึงชื้นขนาดนี้ แถมยังมีกลิ่นเค็ม ๆ อีกด้วย
หลงเชียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายข้างใน จึงรีบแกะรังไหมสีดำออก พอเห็นเสี่ยวซื่อตื่นแล้วก็ดีใจจนน้ำตาร่วงเผาะ ๆ หยดใส่เสี่ยวซื่อจนมึนงง
เสี่ยวซื่อเช็ดน้ำบนใบหน้า ทั้งร้อนทั้งเค็ม
“ผมยังมีชีวิตอยู่เหรอ”
หลงเชียนเช็ดน้ำตา
“ก็ยังมีชีวิตอยู่น่ะสิ ตกลงกันไว้ว่าสองวันก็ตื่นแล้ว ผลคือแน่นิ่งหลับไปตั้งห้าวันเต็ม!”
ถ้าไม่ได้หลินเฉินร้องทักให้เธอหยุดส่งหน่วยพลังงาน เธอคงไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้! เจ้าตัวเล็กนี้เพิ่งเคยทำให้คนอื่นเป็นห่วงขนาดนี้เป็นครั้งแรก!