กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สิ่งสำคัญในการกินอาหารของมนุษย์สัตว์คือปริมาณมากและรวดเร็ว หลงเชียนสอนเขาใช้ตะเกียบอย่างใจเย็น ทว่าอุ้งเท้าอวบอ้วนจับตะเกียบยังไงก็ไม่มั่น เนี่ยนเนี่ยนที่ใจร้อนจึงซุกหน้าลงไปแทะเนื้อในจานโดยตรง!
หลงเชียนขยับตะเกียบในมือ
“มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ เสี่ยวซื่อดูแค่มิปีกี่ครั้งก็ใช้เป็นเองแล้ว”
เสี่ยวซื่อคีบมันฝรั่งป้อนเฟยจิวด้วยความภาคภูมิใจ
“ใช่ว่าทุกคนจะมีปัญญาหรอกนะ โดยเฉพาะเผ่าพันธุ์บางเผ่าที่ดูยังไงก็ไม่ฉลาด”
เนี่ยนเนี่ยนฟังแล้วก็หงุดหงิด พยายามกำตะเกียบแน่น เป๊าะ ตะเกียบหักสะบั้น หลงเชียนเอาตะเกียบออก แล้วยื่นช้อนให้เขาแทน
“ช่างเถอะ เนี่ยนเนี่ยนใช้ช้อนดีกว่า”
“จิ๊บ ๆ~ จิ๊บ!”